Dank!
Het is een pleintje, een zondag in het dorp. Op zondag is het pleintje gelukkig. Normaal heerst er een vreemde, tijdloze stilte. Elke zondagochtend ademt het pleintje volledige rust.
Maar laatst was het anders, hoog bezoek kondigde zich aan bij het kapelletje op het pleintje, dat tussen de ruisende lindebomen staat. De vroege zondagmorgen loste langzaam op. Muziekgezelschappen kondigden statig aan dat er iets bijzonders te gebeuren stond. Twee paarden hadden eerder de weg vrijgemaakt. Drie jongeren volgden. Nu keken heren in zwarte pakken strak voor zich uit, een Maria-beeld op hun schouders lieten zij deinend boven de processie uitgaan. Stil geroezemoes volgde, oud en wat jonger, en plotseling stralende blikken van kinderen die het afgelopen jaar de Communie hadden gedaan. Voor het bezoek werd een tapijt van bloemen gelegd. Op die zondagmorgen ontving het kapelletje haar jaarlijkse bezoek: het Brood dat uit de hemel is neergedaald, omkleed met eeuwenoud goud en zilver, was door de straten gedragen en zeeg langzaam op het feestelijke altaar neer, als nevel over het land.
Onder klanken van muziek volgde de zegen. Geluk werd goedaardig uitgezaaid over het pleintje. Cynici kregen er dodelijke jeuk. Niet lang daarna was iedereen weg. Het was zondag in het dorp. Er heerste weer de stilte van geluk en het pleintje dankte iedereen die z’n bijdragen geleverd had aan dit bijzondere moment, eens in het jaar.
Marc Hooijschuur, pastoor |
 |
